Jak prawidłowo zamontować kanalizację wewnętrzną na wcisk?

Przed przystąpieniem do montażu, w pierwszej kolejności sprawdzamy czy koniec rury lub kształtki jest sfazowany. W zdecydowanej większości przypadków faza wykonywana jest fabrycznie. Zdarza się jednak, że rura nie jest sfazowana. Tak ...

Przed przystąpieniem do montażu, w pierwszej kolejności sprawdzamy czy koniec rury lub kształtki jest sfazowany. W zdecydowanej większości przypadków faza wykonywana jest fabrycznie. Zdarza się jednak, że rura nie jest sfazowana. Tak się też dzieje w przypadku docinania rur. Wówczas fazujemy końcówkę rury na odcinku 5 mm pod kątem 15°. Sprawdzamy, czy uszczelka została prawidłowo osadzona w rowku, w kształtce lub rurze. Upewniamy się, że wszystkie łączone elementy są suche, czyste oraz wolne od brudu i pyłu, a na bosym końcu rury lub złączki nie ma głębokich zadrapań, które mogłyby uniemożliwić utworzenie wodoszczelnego połączenia wykorzystującego uszczelkę.

SMARUJ Z UMIAREM
Środek poślizgowy rozsmarowujemy równomiernie wokół bosego końca rury lub złączki. Nie używamy olejów ani smarów. Standardowe uszczelki stosowane w systemach kanalizacyjnych wykonane są z SBR (kauczuk butadienowo- styrenowy), który ulega degradacji pod wpływem kontaktu ze smarami i olejami mineralnymi. Czasami warto posmarować samą uszczelkę dedykowanym środkiem poślizgowym, jeśli ilość fabrycznego smaru jest niewystarczająca do pokonania pierwszego oporu podczas wcisku. Z drugiej strony, z ilością środka poślizgowego na uszczelce nie należy przesadzać. Szczególnie mowa tu o przedostawaniu się smaru między uszczelkę, a rowek kielicha. Napotkawszy pierwszy opór, uszczelka może się w takim przypadku wyślizgnąć z rowka i podwinąć. Dlatego, jeśli to możliwe, po wykonaniu połączenia warto zajrzeć do środka.
Łączone elementy ustawiamy prosto względem siebie w jednej linii. Wciskamy bosy koniec rury lub złączki całkowicie do kielicha. W przypadku wkładania rury tworzywowej o długości 2 m lub dłuższej, oznaczamy bosy koniec rury przy czole kielicha, a następnie cofamy ją o 10 mm, aby pozostawić miejsce na jej wydłużenie wskutek rozszerzalności cieplnej. Brak szczeliny może skutkować naporem bosego końca rury na karb kielicha pod wpływem przepływu gorących ścieków i w konsekwencji awarię – pęknięcie kielicha i wyciek. Po wykonaniu dalszych prac montażowych przeprowadzamy ponowną kontrolę, aby upewnić się, czy wyznaczona szczelina dylatacyjna została zachowana. W niektórych systemach niskoszumowych, oprócz rur kielichowych, występują również rury bezkielichowe. Połączenie tych rur odbywa się przy użyciu mufy nasadowej z systemową kompensacją wywydłużeń. W tym przypadku, rury w mufie nie trzeba cofać o wspomniane 10 mm, chyba że nadmierne użycie środka poślizgowego umożliwiło dopchnięcie bosego końca rury do tworzywowego ogranicznika pierścieniowego, znajdującego się w połowie mufy. Prawidłowo wykonane połączenie kielichowe wykazuje szczelność powyżej 5 metrów słupa wody (0,5 bar).

MOCOWANIE KANALIZACJI WEWNĘTRZNEJ 
Prawidłowe mocowanie instalacji kanalizacyjnej niweluje naprężenia wywołane zmianą długości rurociągów i przyczynia się do jej bezawaryjnej pracy. Ma także wpływ na akustykę systemu. Mocowanie instalacji kanalizacyjnej różni się w zależności od materiału z jakiego została wykonana. Choć ogólne zalecenia montażowe dla wszystkich kanalizacyjnych systemów tworzywowych są niemal jednakowe, to jednak istnieją znaczące różnice, jeśli chodzi o przeznaczenie i właściwości tworzywa. Szczegółowe wytyczne montażu systemów kanalizacyjnych znajdują się w instrukcjach producentów oraz normie PN-ENV 13801 „Systemy przewodów rurowych z tworzyw sztucznych do odprowadzania nieczystości i ścieków (o niskiej i wysokiej temperaturze) wewnątrz konstrukcji budynku. Tworzywa termoplastyczne. Zalecana praktyka instalowania”. Mocowanie standardowych systemów kanalizacyjnych wykonanych z PVC lub PP i łączonych na wcisk (kielich) należy do najprostszych. Ze względu na stosunkowo niewielką rozszerzalność cieplną PVC (w obrębie tworzyw) oraz niewielki ciężar elementów systemu – mocowanie odbywa się przy użyciu obejm tworzywowych. Dla zapewnienia właściwego przytwierdzenia przewodów do przegrody stosuje się zróżnicowany rozstaw obejm, w pionie i w poziomie, w zależności od zewnętrznej średnicy przewodów kanalizacyjnych.

MOCOWANIE OBEJM
Na pionach, na każdej kondygnacji, należy zapewnić jedną obejmę stałą, montowaną pod kielichem rury przy podłodze (lub przy/na trójniku) i jedną obejmę przesuwną na rurze, 1–2 m powyżej obejmy stałej. Stały uchwyt stanowi nieruchomy punkt zamocowania instalacji. Uchwyt przesuwny umożliwia z kolei swobodne wydłużanie się instalacji.
Mocowanie niskoszumowych systemów kanalizacyjnych wymaga dodatkowo stosowania stalowych obejm z wkładką gumową – aby zminimalizować rozchodzenie się dźwięków materiałowych. Ze względów akustycznych obejmy powinny być mocowane do ściany za pomocą tworzywowych kołków rozporowych oraz wkrętów. Podobnie, jak w przypadku tradycyjnych systemów wykonanych z PVC czy PP, stosuje się punkty stałe i przesuwne z maksymalnym rozstawem podpór (podanym w tabeli). W przypadku obejm z wkładką gumową punkt stały uzyskuje się poprzez mocniejsze skręcenie obejmy. W punkcie przesuwnym skręcenie obejmy powinno pozwalać na swobodne wydłużanie się rurociągów. Umożliwia to dodatkowo stworzona 10 milimetrowa szczelina dylatacyjna lub wykorzystana mufa nasadowa w przypadku rur bezkielichowych. Mufa nasadowa stanowi systemowe rozwiązanie kompensacji wydłużeń, niewymagające stosowania dodatkowej szczeliny dylatacyjnej. W przypadku kanalizacji niskoszumowej w miejscach, w których ścieki uderzają ze zwiększoną siłą w ścianki rury, np. przy zmianie kierunków, zaleca się niewielkie przesunięcie punktu mocowania obejmy, aby w punkcie uderzenia ścieków nie przenosiła ona drgań na konstrukcję budynku. Nie zaleca się stosowania innych, dodatkowych obejm niż tych wskazanych w instrukcji oraz tego, co wynika z układu instalacji i warunków eksploatacji systemu. Dodatkowe obejmy, oprócz aspektu ekonomicznego, generują dodatkowy hałas materiałowy, ponieważ przenoszą drgania instalacji na konstrukcję budynku.

MOCOWANIE SZTYWNE HDPE 
Mocowanie systemów kanalizacyjnych wykonanych z HDPE, czyli polietylenu o zwiększonej gęstości, wymaga największej uwagi. O ile mocowanie z wykorzystaniem kielichów kompensacyjnych nie sprawia wielu problemów i często wykorzystywane są do tego wspomniane wcześniej obejmy z wkładką gumową, o tyle mocowanie sztywne wymaga już specjalnych obejm systemowych, montowanych w punktach stałych do przegrody za pomocą rur gwintowanych. W przypadku rurociągów z HDPE maksymalny rozstaw podpór dla przewodów poziomych bez rynny podporowej wynosi dziesięciokrotność średnicy zewnętrznej rurociągu (ale nie więcej niż 2 m). Zwiększona wydłużalność termiczna HDPE, w połączeniu z dużą odległością rur od stropu, wymaga często stosowania szyn montażowych, do których rury mocowane są za pomocą specjalnych obejm.

Następny
Dlaczego warto wybrać kotły na paliwo stałe?

Dlaczego warto wybrać kotły na paliwo stałe?