Jak prawidłowo stosować kompletny system ociepleń na styropianie?

Systemy zewnętrznego izolowania fasad budynków są sprawdzonym rozwiązaniem stosowanym w budownictwie od ponad 50 lat. Ich zgodność z Aprobatą Techniczną (obecna nazwa EOT lub KOT) gwarantuje uzyskanie odpowiedniej ochrony cieplnej ...

Systemy zewnętrznego izolowania fasad budynków są sprawdzonym rozwiązaniem stosowanym w budownictwie od ponad 50 lat. Ich zgodność z Aprobatą Techniczną (obecna nazwa EOT lub KOT) gwarantuje uzyskanie odpowiedniej ochrony cieplnej budynku tylko wówczas, jeśli pochodzą od jednego producenta, a ich aplikacja jest wykonana zgodnie ze sztuką budowlaną. Ma to ogromny wpływ na zachowanie trwałości i estetyki wykonanej elewacji. Ocieplenie materiałami pochodzącymi z kompletnego systemu jest trwałe i zapewnia odpowiednią ochronę budynku przed niekorzystnym oddziaływaniem warunków atmosferycznych. Izolacja termiczna ze styropianu zachowuje niezmiennie swoje właściwości użytkowe przez cały okres eksploatacji budynku. Warunkiem uzyskania dużej odporności całego ocieplenia jest jednak bezbłędne wykonawstwo i wzajemna zgodność poszczególnych elementów składowych zarówno pod względem mechanicznym, jak i chemicznym. Potwierdzeniem kompatybilności poszczególnych składników, takich jak styropian, tynki, farby, kleje i inne materiały tworzące system ociepleń są rekomendacje techniczne wydawane przez Instytut Techniki Budowlanej.

KOMPLETNY SYSTEM

W przypadku ocieplania ścian zewnętrznych, stosowanie kompletnego systemu ociepleń, w skład którego wchodzą: płyty styropianowe, kleje, siatki zbrojące, grunty i tynki, jest bardzo istotne dla inwestora z tytułu ewentualnych roszczeń reklamacyjnych. Kompletny system ociepleń posiada Aprobatę Techniczną, jest przebadany pod względem zgodności składników i zachowania się całego układu w funkcji czasu i bezpieczeństwa pożarowego (klasyfikacja ogniowa NRO – nierozprzestrzenianie ognia). Nie wszystkie podmioty biorące udział w procesie ocieplania (inwestorzy, wykonawcy, projektanci) wiedzą, że zastosowanie produktów nieobjętych Aprobatą Techniczną, np. tynk, klej, itp., powoduje utratę roszczeń z tytułu reklamacji. Wykonanie systemu ociepleń ścian zewnętrznych przy użyciu produktów pochodzących od różnych producentów kwalifikuje taki układ jako „składak”. Dlatego bardzo ważnym argumentem przed rozpoczęciem prac projektowych, zakupowych czy wykonawczych jest odpowiedni wybór kompletnego systemu ociepleń, objętego Aprobatą Techniczną.

Komponenty systemu ET ICS to:
+ płyty termoizolacyjne:
+ klej/zaprawa do mocowania
+ klej/zaprawa do wykonywania zbrojonej,
+ siatka do wykonywania zbrojonej,
+ grunty do podłoży,
+ grunt szczepny,
+ łączniki mechaniczne – (jeżeli są przewidziane w projekcie),
+ tynk zewnętrzny,
+ farba elewacyjna – wersja
+ materiały wykończeniowe,  listwy, narożniki, materiały uszczelniające, taśmy, itp.

Prace wykonawcze można podzielić na cztery etapy: przygotowanie podłoża, montaż warstwy izolacyjnej czyli klejenie płyt styropianowych, wykonywanie warstwy zbrojonej oraz nakładanie tynku fasadowego.

PRZYGOTOWANIE PODŁOŻA

Powierzchnię ściany, która stanowić będzie podłoże pod warstwy izolacyjne należy najpierw oczyścić z resztek zapraw, luźnych kawałków tynku, kurzu, plam oleju, itp. Na powierzchni podłoża nie powinno być również żadnych nalotów lub wykwitów solnych. Przy słabo związanych podłożach (istniejące warstwy tynku lub farby), należy uprzednio sprawdzić ich przyczepność do elementów konstrukcyjnych, z których zbudowana jest ściana zewnętrzna i ewentualnie dokonać usunięcia lub wzmocnienia warstwy powierzchniowej stosując grunt uniwersalny lub sczepny. Jeżeli ocieplany budynek nie ma wykonanej izolacji ścian fundamentowych (brak ciągłości izolacji) wówczas, przed rozpoczęciem prac ociepleniowych fasad i przed montażem listwy startowej należy wykonać dylatację, czyli kilkucentymetrowy odstęp pomiędzy gruntem a pierwszym rzędem styropianu. Grunt pod wpływem temperatury np. mrozu „pracuje“ i czasem podnosi się, ale zastosowanie dylatacji zapobiegnie niszczeniu ocieplenia.
W pierwszej kolejności do muru należy przymocować listwę startową, a następnie przykryć ją siatką zbrojącą z włókna szklanego. Siatka powinna wystawać ok. 10 cm ponad listwę, od dołu zaś należy ją wypuścić na ok. 20 cm. Pierwszy rząd płyt izolacyjnych należy oprzeć na listwie startowej. W miejsce listwy można również zastosować specjalne profile cokołowe, zapewniające odpowiednie zabezpieczenie przyziemnej części elewacji.

MONTAŻ IZOLACJI

Zaprawę klejącą należy nanosić metodą pasmowo-punktową czyli położyć pas o grubości ok. 15–20 mm na brzegach płyty styropianowej, a w części środkowej w postaci niewielkich placków (zwykle 4–6 na jedną płytę). Po nałożeniu kleju, płytę natychmiast dociskamy do ściany z zachowaniem wyznaczonego pionu i poziomu. Wystające poza obrys płyty resztki masy klejącej natychmiast usuwamy. Podczas przyklejania płyt styropianowych starannie je dociskamy, zarówno do ściany, jak i do sąsiednich płyt, aby uniknąć powstawania szczelin w miejscach ich łączenia. Kolejne rzędy płyt należy układać w sposób „mijankowy”, tzn. płyta wyższego rzędu powinna zaczynać się w połowie długości płyty niższego rzędu. Przy narożnikach ścian płytę należy wysunąć na jej grubość, aby w ten sposób umożliwić wiązanie rzędów na obydwu ścianach. Układanie trzeciego rzędu płyt rozpoczyna się ponownie od całej płyty, aby w ten sposób zapewnić mijanie spoin i dobre wiązanie między poszczególnymi rzędami. Jeśli na powierzchni styku płyt styropianowych wystąpią nierówności, należy je zniwelować specjalną tarką do szlifowania styropianu lub gruboziarnistym papierem ściernym. Zależnie od rodzaju systemu i stosowanych w nim materiałów wiążących konieczne może być, równoległe z klejeniem, mechaniczne mocowanie płyt styropianowych przy użyciu kołków kotwiących. Mocowanie tego typu będzie niezbędne wszędzie tam, gdzie występuje słabe podłoże (warstwy starego tynku lub farby elewacyjnej).
Narożniki budynku (wszystkie naroża, jak również otwory okienne, drzwiowe, itp.) należy zabezpieczyć poprzez przyklejenie metalowych profili ochronnych z siatką w celu ich ochrony przed uszkodzeniem. Po dwóch, czterech dniach od zakończenia mocowania płyt styropianowych, kiedy klej mocujący płyty odpowiednio mocno zwiąże (w zależności od warunków atmosferycznych), można przystąpić do kolejnego etapu prac.

WYKONYWANIE WARSTWY ZBROJONEJ

Przed przystąpieniem do zatapiania siatki, powierzchnię, jaką tworzą przyklejone płyty styropianowe należy przeszlifować, aby zniwelować nierówności powstałe podczas klejenia, a także aby zwiększyć przyczepność kleju do płyt styropianowych. Ewentualne szczeliny powstałe na połączeniu płyt styropianowych wypełnia się pianą montażową. Na przyklejone płyty styropianowe, po wyschnięciu warstwy mocującej, nanosi się warstwę kleju do zatapiania siatki o grubości ok. 2–3 mm i na szerokość pasa siatki zbrojącej. Bezpośrednio w świeży klej wciska się pionowo, od góry do dołu, pasy siatki zbrojącej. Siatka musi być w całości zatopiona w masie klejącej, bez fałd, na całej swojej długości. Kolejne pasy siatki z włókna szklanego są układane podobnie jak pierwszy, od góry do dołu, nachodząc na pas sąsiedni na ok. 10 cm. Siatka powinna zachodzić również na wszystkie narożniki, profile ochronne, itp. Warstwa zbrojąca powinna schnąć przez co najmniej 48 godzin. Na wyschnięte podłoże nanoszona jest następnie warstwa gruntująca pod tynk zewnętrzny.

NAKŁADANIE TYNKU FASADOWEGO

Tynk nanoszony jest na przygotowane wcześniej podłoże, w sposób ciągły, bez przerywania pracy. Nakładanie tynku nie może być prowadzone w czasie deszczu lub przy intensywnym promieniowaniu słonecznym. Zależnie od wymaganego efektu plastycznego, nadaje się tynkowi powierzchniową fakturę drapaną, zacieraną, zmywaną lub natryskową. Dobierając kolor elewacji należy zwrócić uwagę na fakt, że kolor tynku wpływa w istotny sposób na występujące w nim naprężenia termiczne. Im jaśniejszy jest kolor, tym więcej promieniowania słonecznego odbija się od elewacji i tym mniejsze są naprężenia termiczne. Ciemne powierzchnie natomiast intensywniej to promieniowanie absorbują (nagrzewają się do znacznie większych temperatur), co może prowadzić do powstawania dużych naprężeń wewnątrz struktury tynku.

O wyglądzie elewacji budynku decyduje zewnętrzna warstwa, którą zazwyczaj stanowi tynk cienkowarstwowy o określonej strukturze i barwie. Na wybór tynku zewnętrznego ma wpływ rodzaj podłoża oraz oczekiwane przez inwestora właściwości fizykochemiczne materiału. Tynki są odporne na warunki atmosferyczne oraz korozję biologiczną. Tynki akrylowe i silikonowe mają zwiększoną odporność na promieniowanie UV, dzięki czemu nie blakną, a tynk silikonowy, dzięki lepszym właściwościom mechanicznym i elastyczności w stosunku do tynku mineralnego, może być stosowany także na podłożach niemineralnych. Nie zwalnia to jednak użytkownika z okresowych przeglądów i usuwania ewentualnych zabrudzeń lub porażeń biologicznych.
Ze względu na właściwości i rodzaj spoiwa wyróżniamy tynki mineralne, akrylowe, silikonowe, polikrzemianowe, mozaikowe.

TYNKI MINERALNE

W tynkach mineralnych głównym spoiwem jest cement lub cement i wapno. Sprzedawane są z reguły jako sucha zaprawa w workach papierowych. Przed ich nałożeniem należy je wymieszać z odpowiednią ilością wody. Zaleca się, żeby tynki mineralne po aplikacji były pokryte farbą zewnętrzną. Najczęściej stosuje się do tego farby silikonowe lub silikatowe. Do głównych zalet tych tynków należą: odporność na warunki zewnętrzne oraz paroprzepuszczalność. Są konkurencyjne cenowo, jednak ich aplikacja jest bardziej pracochłonna, niż w przypadku innych tynków, a malowanie po nałożeniu niweluje finansową zaletę.

TYNKI AKRYLOWE

Dostarczane są w wiaderkach, w formie gotowej do użycia, w postaci masy, którą bezpośrednio nakłada się na ścianę. Tynk akrylowy może być od razu zabarwiony na wybrany przez klienta kolor. Do zalet tych tynków należy wysoka odporność na uszkodzenia mechaniczne i trwałość kolorów. Tynk akrylowy na powierzchni ściany tworzy wodoszczelną, elastyczną powłokę, dlatego powinien być aplikowany dopiero po dokładnym wyschnięciu murów. Spośród tynków organicznych jest to z reguły najtańszy produkt.

TYNKI SILIKONOWE

Uważane są za najlepsze spośród tynków cienkowarstwowych. Dzięki specjalnym dodatkom zapewniają efekt samoczyszczenia fasad, utrzymując przez długi czas czystą elewację. Mogą być stosowane praktycznie na każdym podłożu i w każdym systemie ociepleń. Sprzedawane w postaci gotowej do aplikacji masy, mogą być barwione na dowolny kolor. Duża trwałość i wysoka odporność mechaniczna i biologiczna, a także długotrwały efekt czystych ścian przy zachowaniu barw na wiele lat, to cechy, które zdecydowanie przemawiają na korzyść tynków silikonowych.

TYNKI POLIKRZEMIANOWE, SILIKATOWE

Do ich produkcji wykorzystuje się szkło potasowe. Dzięki temu tynki polikrzemianowe, silikatowe są łatwo zmywalne i odporne na brud, kurz, czy algi i glony. Do ich zalet należy również duża trwałość i odporność na warunki atmosferyczne. Szczególnie polecane są do stosowania w budynkach zlokalizowanych w pobliżu zbiorników wodnych lub na terenie podmokłym. Aplikacja tynku silikatowego wymaga dużego doświadczenia i rygorystycznego przestrzegania zaleceń producenta. Złe nałożenie tynku może skutkować uszkodzeniem fasady, a co za tym idzie może narazić inwestora na poważne koszty.
Na rynku dostępne są również wersje tynków łączące w sobie cechy różnych rozwiązań:
+ tynki silikonowo-akrylowe (siloksanowe) są bardziej paroprzepuszczalne od tynków akrylowych, ale nie posiadają wszystkich zalet tynków silikonowych,
+ tynki silikonowo-silikatowe stanowią połączenie żywicy silikonowej ze szkłem potasowym, zapewniając łatwiejszą aplikację przy jednoczesnej trwałości i odporności elewacji.

TYNKI MOZAIKOWE

Produkowane są na bazie barwionych kruszyw mineralnych zatopionych w przeźroczystej żywicy akrylowej. Tynki mozaikowe są bardzo trwałe i odporne na uszkodzenia mechaniczne. Zachowują kolory przez wiele lat. Zazwyczaj są stosowane do uwypuklenia detali architektonicznych, takich jak cokoły, gzymsy, podmurówki. Zalecane są szczególnie tam, gdzie ściany narażone są na zabrudzenia i uszkodzenia mechaniczne. Na rynku dostępne są też elementy dekoracyjne imitujące drewniane lub kamienne okładziny. Posiadają one bardzo mały ciężar, dodatkowe właściwości izolacyjne, są łatwe w montażu i eksploatacji. Zyskują coraz większą popularność jako optymalne połączenie efektu wizualnego, jakości i ceny.

Poprzedni

Jakie są zalety ściany trójwarstwowej z elewacją klinkierową?

Jakie są zalety ściany trójwarstwowej z elewacją klinkierową?
Następny
Sucha zabudowa odporna na ogień

Sucha zabudowa odporna na ogień